Reserve-Konijn

Het is bijna halfacht als de jongens gebadderd en wel en keurig in pyjama op de rand van hun bed zitten, en Sam vraagt: ‘waar is Konijn?’

Dat is het moment waarop mijn moederhart me in de schoenen zinkt. We zijn op vakantie en ik realiseer me dat we het knuffelkonijn van Sam sinds het bezoek aan het tankstation anderhalf uur verder op, niet meer hebben gezien.

 ‘Ik ga zo even voor je zoeken, liefje… ga jij maar alvast liggen, pappa komt zo voorlezen.’ Ondertussen draaien de radertjes in mijn hersenpan op topsnelheid en ga ik in mijn hoofd alle plekken na waar we die dag geweest zijn en sla mezelf figuurlijk voor mijn kop; hoe kon ik zo stom zijn om toe te laten dat Konijn mee mocht naar het klimbos… En terwijl zoonlief zich in gedachte naar een wereld van zombies en piraten laat vervoeren, keer ik het hele vakantiehuis ondersteboven.

knuf1 2

 Konijn is nergens te bekennen. Niet in de auto, niet in de woonkamer, niet in de ouderslaapkamer, niet op de wc, niet in de keuken… en ook niet in de badkamer… Mijn oog valt op de droger die op volle toeren het kastdroog-programma afdraait en tegen beter weten in klamp ik me vast aan het laatste strohalmpje hoop; misschien is Konijn meegegaan in de was, en spint hij nu vrolijk rond in de droogtrommel!

Het duurt minstens een uur voor het droogprogramma klaar is en zodra ik de piep hoor, sprint ik naar boven. Onderbroeken, sokken, t-shirts, mijn draagdoek en een verdwaalde theedoek… maar geen Konijn.

 ‘Mam?’ klinkt het zacht uit de kinderkamer. ‘Heb je Konijn nog?’ Ik ga even kijken. Mijn lieve kind ligt diep onder de wol. Alleen zijn hoofd steekt boven de deken uit. ‘Mam, heb je Konijn nog voor me?’

‘Liefje, ik heb Konijn nog niet gevonden…,’ zeg ik met een brok in mijn keel. Sam’s hoofd verdwijnt onder de deken. ‘Nouuuuu,’ klinkt het verdrietig. Ik schuif de deken weg en geef zoonlief een kus op zijn voorhoofd. ‘Als ik Konijn heb gevonden, breng ik ‘m meteen bij jou. Afgesproken?’ Moe als hij is, draait hij zich knikkend om, en droomt weer verder over zombies en piraten.

knuf4 2

Konijn hebben we niet meer gevonden. Ik vermoed dat hij bij het tankstation uit de auto is gevallen, toen daar een plas moest worden gedaan. Later in de week waren we weer in de buurt van datzelfde tankstation, en ben ik er nog een keer heen gereden om navraag te doen. Helaas… Sam’s peluche lapin lag er niet, en ook niet op de afdeling ‘gevonden voorwerpen’ van de Carrefour ernaast. We moesten concluderen dat Konijn, de knuffel waar Sam al sinds zijn geboorte mee slaapt, ergens in Bretagne is achtergebleven, vermoedelijk genietend van du vin, du pain en du boursin.

Gelukkig hebben we een reserve-konijn. Konijn, maar dan een ander exemplaar. En hoewel Sam zich had voorgenomen dat het reserve-konijn echt nooit, maar dan ook nooit nooit nooit goed genoeg zal zijn, slaapt hij er toch elke avond mee sinds we weer thuis zijn.

Pappa’s en mamma’s, die knuffel is gewoon een verlengstuk van je kind! Verlies ‘m nooit, maar dan ook echt nooit uit het oog, want je oogappeltje is ontroostbaar. En hoewel het misschien overbodig lijkt, schaf maar een reserve-knuf aan, want mocht de lievelings-knuf van je kind plotseling zelf op vakantie gaan, dan is die reserve-knuf echt je enige redding!

 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s